راوی : منصور چون حافظه کوتاه مدت نداره هی یادش میره قرص بخوره درنتیجه هی حافظه کوتاه مدت نداره!
حافظه کوتاه مدت یکی از انواع سه نوع حافظهای (Short-term memory، Long-term memory، Sensory memory) میباشد که مغز انسانها به کمک آن به پردازش دادهها دست میزند. حافظه کوتاه مدت اجازه میدهد تا برای مدت چند ثانیه تا حداکثر یک دقیقه و اساسا بدون تمرین، مطالب نگهداری و ذخیره سازی شود.
در حافظه کوتاه مدت، اطلاعات معمولا به شکل صوتی رمزگردانی میشوند. هرچند ممکن است از رمز هایی دیگر مانند رمز تصویری نیز استفاده شود. مهم ترین خصوصیت حافظه کوتاه مدت، گنجایش محدود آن است و ظرفیت آن برابر «۲±۷» میباشد، یعنی بین ۵ تا ۹ موضوع میتوانددر حافظه کوتاه مدت نگهداری شود و زمانی که مطلب جدیدی اضافه شود، یکی از مطالب قبلی حذف میشود و اطلاعاتی که از قبل به حافظه راه یافتهاند، جای خود را به اطلاعت تازه تری میدهند (اصل جانشینی). تکرار کردن در یادسپاری مطالب نقش بسیار مهمی دارد. چرا که موضوعاتی که بیشتر تکرار شوند به آسانی جای خود را به موضوعات دیگر نمیدهد. بنابراین با تکرار و مرور ذهنی میتوان حافظه کوتاه مدت را تقویت نمود و مانع از فراموشی شد. بخش بندی اطلاعات میتواند منجر به افزایش گنجایش حافظه گذرا گردد. از این روی است که به خاطر سپردن شماره تلفن بخش بندی شده از یک شماره طولانی و یک تکه سادهتر است.
قانون میلر : The Magical Number Seven, Plus or Minus Two
عدد جادویی هفت، بعلاوه یا منهای دو: برخی محدودیتهای ظرفیت پردازش اطلاعات ما
عنوان مقالهای است از جرج آ. میلر که از پایههای اصلی روانشناسی شناختی نوین به شمار میآید. میلر در این مقاله بیان میکند که ۷±۲ تعداد قطعههایی (Chunking) از اطلاعات است که یک فرد عادی میتواند در حافظهٔ کوتاهمدت خود ذخیره کند. این پدیده به عنوان قانون میلر شهرت دارد.
مطالعات بعدی نشان میدهد که ظرفیت حافظهٔ کوتاهمدت انسان یک عدد ثابت بر حسب قطعه نیست و این مقدار برای رقمها، حروف و واژهها بین هفت تا پنج تغییر میکند و حتی در میان خود این موارد هم مقدار ثابتی ندارد. ظرفیت ذخیرهسازی، همبستگی زیادی با مدتزمان لازم برای بیان اطلاعات به صورت گفتاری دارد. این ظرفیت به عوامل گوناگون دیگری نیز بستگی دارد
